Blagica Beti Đorđević

Otišla je Blagica Beti Đorđević, pevačica čiji je glas decenijama nosio prepoznatljivu mešavinu džeza, soula i gradske pesme, glas koji je umeo da bude i raskošan i tih, a uvek tačan. Vest o njenoj smrti, objavljena 20. januara 2026. godine, ostavila je prazninu u prostoru domaće muzike u kome su se retki usudili da budu otmeni, a pristupačni.

Za publiku je Beti bila mnogo više od još jednog imena sa festivalskih plakata, bila je lice jedne epohe u kojoj su pesme trajale, a interpretacije se pamtile po prvom taktu i po poslednjem izdahu stiha. Najšire je ostala upamćena po numeri “Počnimo ljubav ispočetka”, pesmi koja je postala simbol njenog umetničkog identiteta i emocije koju je umela da iznese bez viška, a sa punom snagom.

Blagica Beti Đorđević rođena je u Kumanovu 1946. godine, a na muzičku scenu tadašnje Jugoslavije kročila je krajem šezdesetih godina. U periodu kada su se ukusi brzo menjali, a scenski standardi bili strogi, Beti je izabrala put interpretacije, put u kome se peva “celim bićem”, ali se ne gubi mera.

U javnosti je poznato da je nastupala sa suprugom Slobodanom Bobom Đorđevićem i njegovim bendom, i to u američkim klubovima u Zapadnoj Nemačkoj, gde je pevala uglavnom džez standarde. Taj deo karijere, važan kao škola i kao proveravanje sebe pred zahtevnom publikom, kasnije je dobio nastavak u Beogradu, gde su je, između ostalog, prepoznavali i gosti Hotela Jugoslavija, mesta koje je dugo bilo svojevrsna pozornica gradske muzike i noćnog života.

Njen prvi singl “Kraj moje tuge” objavljen je 1974. godine. U godinama koje slede, do početka osamdesetih, objavila je desetak singlova i nastupala na značajnim festivalima, među kojima su Beogradsko proleće, Hit parada, Opatija i Split. U tom festivalskom krugu, gde je jedna izvedba često odlučivala o sudbini pesme, Beti se izdvojila sigurnošću i stilom.

Prelomna tačka njenog šireg prepoznavanja vezuje se za 1976. godinu i Beogradsko proleće, kada je prvi put izvela “Počnimo ljubav ispočetka”, pesmu autora Aleksandra Koraća. Upravo tom numerom postavila je meru za ono što će publika kasnije tražiti od nje, emociju u kojoj nema patetike, ali ima istine.

Beti Đorđević je pripadala onoj vrsti pevačica koje su razumele pesmu kao priču i kao karakter, a ne kao ukras. U periodu od sredine sedamdesetih i tokom narednih godina, njeni singlovi i nastupi na festivalima ušli su u kolektivno sećanje publike, a “Počnimo ljubav ispočetka” ostala je njena najprepoznatljivija muzička lična karta, pesma koja je nastavila da živi nezavisno od promena trendova.

Dolaskom novih muzičkih tokova, Beti se delimično povukla sa glavne scene, ali nije prestala da peva. Nastavljala je povremeno da nastupa u beogradskim klubovima, za probranu publiku, u prostoru u kome je njena estetika imala najprirodniji okvir. Taj “tihi” nastavak karijere često je bio jednako važan kao i godine najveće popularnosti, jer je pokazivao da je reč o umetnici koja se ne menja po diktatu tržišta, već po unutrašnjem ritmu.

Diskografski trag njene karijere potvrđen je i kasnije, kada je 2012. godine objavljen CD sa 23 najpoznatije pesme pod nazivom “The best of Beti Đorđević”. To izdanje je, u vremenu kada se muzika često troši brzo, podsetilo da postoje interpretacije koje ne zastarevaju, jer su zasnovane na stilu, znanju i iskrenosti.

Beti je i u poznim godinama ostala kreativno prisutna. Snimila je 2016. godine singl “Nisam znala”, autora Žarka Dančua, a 2018. godine pojavila se i na Beoviziji, nastupivši sa Rambom Amadeusom u numeri “Nema te”. Time je pokazala otvorenost prema savremenim formatima i saradnjama, bez odricanja od sopstvenog izraza.

U 2020. godini objavila je singl “Jedan pogled” sa Jovan Maljoković bendom, potvrđujući da njena interpretacija i dalje ima onu istu punoću koja se ne uči iz trendova, nego iz iskustva. Ujedno, na obnovljenom festivalu “Beogradsko proleće” dobila je specijalnu “mts nagradu”, priznanje koje je imalo i simboličnu težinu, kao znak da je njeno ime upisano u trajnu istoriju domaće muzike.

Nasleđe Beti Đorđević meri se na poseban način. Ona je pripadala generaciji umetnica koje su gradile most između popularne pesme i muzičke sofisticiranosti, između radijskog hita i klupske atmosfere u kojoj se peva “za stolom”, ali se sluša kao u sali. Njen glas nije bio samo instrument, bio je prepoznatljiv potpis, sa ukusom koji je publiku učio šta znači interpretacija.

U kulturnom smislu, Beti je ostavila model kako se trajanje gradi dostojanstveno. Njena karijera pokazala je da se popularnost može steći, ali da se ugled zaslužuje godinama, kroz nastupe, kroz odnos prema pesmi i kroz spremnost da se ćuti onda kada nema potrebe da se viče. Čak i kada se povukla iz prve linije estradne vidljivosti, ostala je prisutna u sećanju, u rečenici “sećaš se Beti”, kao znak prepoznavanja jedne estetike.

U javnosti je zabeleženo i da je samo devet dana pre smrti dobila priznanje poznato kao “nacionalna penzija”, doživotnu naknadu za doprinos nacionalnoj kulturi. Taj podatak, koliko god administrativan, u sebi nosi simboliku kasnog, ali važnog institucionalnog priznanja za ono što je publika znala odavno, da je Beti Đorđević ime koje pripada kulturnoj istoriji.

Odlazak Blagice Beti Đorđević 20. januara 2026. godine zatvara jedno poglavlje muzičke prošlosti u kojoj su pesme imale dušu, a glasovi karakter. Porodici, prijateljima, saradnicima i svima koji su je voleli upućujemo iskreno saučešće. A publici ostaje ono što je najvažnije, da Beti i dalje živi u svojim snimcima i u onoj rečenici koja je odavno postala refren mnogih života, počnimo ljubav ispočetka.